ο Δημήτρης Τσιαουσίδης απαντά στα ....παρασκήνια.!!!!!!

Επειδή αρχίσανε τα... όργανα να λαλούν στα παρασκήνια  και λέγονται πολλά, σας παραθέτω άρθρο με την θέση μου που δημοσιεύθηκε στην "Ανατολικώς του Θερμαικού" το καλοκαίρι του 2010.Ας το διαβάσουν καλά οι κακεντρεχείς παρασκηνιακοί και να κοιτάξουν τα του οίκου τους......και ας μην βιάζονται κάποιοι να τοποθετούν κάποιους όπως τους βολεύει......

Εφημερίδα "Ανατολικώς του Θερμαικού"

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι

του Δημήτρη Τσιαουσίδη

Για μία ακόμη φορά βρισκόμαστε λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010. Για μία ακόμη φορά θα κληθούμε να εκλέξουμε τα πρόσωπα εκείνα, που θα μας εκπροσωπούν τα επόμενα χρόνια ως Δήμαρχος και ως Δημοτικό Συμβούλιο. Σε όλους μας, υπάρχει η ελπίδα ότι αυτή την φορά θα έρθει για τον «Καλλικρατικό» Δήμο Θερμαϊκού, κάτι καινούριο πιο ζωντανό και καλύτερο από την προηγούμενη φορά. Σήμερα, πάλι το… τραίνο των ονείρων μας περνά, όμως δεν πρέπει να απομακρυνθεί ταλαιπωρημένο και θλιβερό, με τα φώτα μισόσβηστα. Εμείς και η επόμενη γενιά δεν πρέπει να μείνουμε πάλι απ’ έξω. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να καταστρέψουμε τα όνειρα και το μέλλον μας. Και μη θαρρείτε πως φταίει απλά και μόνο το κακό κουμάντο στα οικονομικά, η διαφθορά, η λοβιτούρα και τα παρόμοια. Αυτά φταίνε σίγουρα. Εξ’ ίσου όμως φταίμε κι εμείς οι ίδιοι με την αδιαφορία, και τις μειωμένες αντιστάσεις μας. Λες και μας έχουνε κάνει ολική νάρκωση! Το τραίνο των ονείρων μας περνά κι αυτή τη φορά δεν θα το κοιτάζουμε αμίλητοι! Θα επιβιβαστούμε… Θα επιβιβαστούμε με εισιτήριο την ψήφο μας. Θα επιβιβαστούμε όλοι μαζί στο τρένο «ΚΟΙΝΩΝΙΑ των ΠΟΛΙΤΩΝ» με οδηγό τον Νίκο Παράσχου… και με προορισμό την νίκη στίς εκλογές. Τις δημοτικές εκλογές του 2010 πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα, ήρεμα και να κρίνουμε τον καθένα αξιοκρατικά. Καλώ όλους, έξω από διαφορές και παραταξιακές λογικές, έξω από προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες, να συσπειρωθούν γύρω από τον συνδυασμό μας σε μία ενωμένη και κοινή προσπάθεια να καλυτερέψουμε το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας. Σήμερα δίνω το μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση ότι η παράταξή μας δεν είναι μια ακόμα παράταξη που φιλοδοξεί απλώς να διαχειριστεί τις τύχες του δήμου. Δεν είναι μια παράταξη που συστήνετε πρόχειρα και προσπαθεί να υφαρπάξει την ψήφο των πολιτών. Είναι μια παράταξη που αποτελείται από καταξιωμένους ανθρώπους της κοινωνίας που έχουν καταθέσει τα διαπιστευτήρια τους όλα αυτά τα χρόνια και που αποφάσισαν αυτοβούλως, χωρίς ενδοιασμούς, πιέσεις και υποσχέσεις, ανιδιοτελώς, να συμμετάσχουν σε αυτήν την σπουδαία προσπάθεια. Η μόνη υπόσχεση που έλαβαν ήταν ότι θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί, χέρι-χέρι να αλλάξουμε το νέο δήμο Θερμαϊκού. Η παράταξη »ΚΟΙΝΩΝΙΑ των ΠΟΛΙΤΩΝ», της οποίας έχω τη μεγάλη τιμή να συμμετέχω, είναι μια κίνηση πολιτών που βγήκε από τα σπλάχνα της κοινωνίας, που καλύπτει επάξια το μεγάλο κενό έκφρασης της πλειονότητας των συνδημοτών μας. Ως κάτοικος του νέου δήμου Θερμαϊκού, ως ενεργός πολίτης, δήλωσα και δηλώνω παρών σε κάθε δημοκρατικό δρώμενο που αφορά τις διεκδικήσεις των πολιτών. Μακριά λοιπόν από τις κομματικές συντεχνίες δήλωσα παρών στην «ΚΟΙΝΩΝΙΑ των ΠΟΛΙΤΩΝ» με υποψήφιο Δήμαρχο τον Νίκο Παράσχου, θέλοντας κι εγώ να συμβάλλω με όποιες δυνάμεις διαθέτω στην αλλαγή αυτού του τόπου.Το κεντρικό μήνυμα βγαίνει μέσα από την ψυχή μου και από τη ψυχή κάθε δημότη που έχει απογοητευτεί από την εικόνα του δήμου μας. Με πληγώνει πραγματικά η εικόνα εγκατάλειψης και μιζέριας που επικρατεί στην περιοχή μας. Εμείς, ήδη έχουμε καταστρώσει ένα καινοτόμο πρόγραμμα παρέμβασης, το οποίο θα ξεκινήσει να παρουσιάζεται αναλυτικά. Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει άμεσα η αλλαγή στο Δήμο. Σέβομαι την επιθυμία του καθενός που θέλει να προσφέρει στην τοπική κοινωνία. Εξ άλλου, η εμφάνιση περισσότερων υποψηφίων επιβεβαιώνει την ανάγκη για αλλαγή. Η διαφορά μας, που είναι και το πλεονέκτημα μας, είναι ότι εμείς μπορούμε και θα το αποδείξουμε. Δεν θυμηθήκαμε ξαφνικά, ότι κάτι μας συνδέει με τα τοπικά ζητήματα, ούτε έχουμε κόλλημα με την εξουσία και αν χάσουμε τη μια καρέκλα ψάχνουμε για άλλη. Εμείς πιστεύουμε ότι όλοι οι συνδυασμοί έχουν να προσφέρουν και φυσικά οι πολίτες είναι αυτοί που κρίνουν και αποφασίζουν ποιος μπορεί να προσφέρει περισσότερα. Διεκδικώ να εκφράσω το μεγάλο κοινωνικό ρεύμα για αλλαγή στο Δήμο. Συνέβαλλα και εγώ στην δημιουργία της «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ των ΠΟΛΙΤΩΝ» και την γιγάντωσα με την πολιτική μου παρουσία μέχρι σήμερα. Έτσι είμαι βέβαιος, χωρίς καμία έπαρση, ότι με την δικιά σας υποστήριξη από την Κυριακή και μετά θα αλλάξουμε κάθε αγκύλωση του χθές και θα ατενίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο μας και για τα παιδιά μας.

Με εκτίμηση

Δημήτρης Τσιαουσίδης

Υποψ. Δημ. Συμβουλος Θερμαικού

«Κοινωνία των Πολιτών»

Η επικαιρότητα του Ζαχαριάδη.

τού Αντώνη Ματζάρη*

∆εν είναι λόγω της 28ης Οκτωβρίου, είναι καιρός τώρα που αισθάνοµαι σαν τον Νίκο Ζαχαριάδη που από τη φυλακή έστειλε το περίφηµο γράµµα του µόλις κηρύχθηκε ο πόλεµος του ‘40: «...Σήµερα όλοι οι Ελληνες παλεύουµε για τη λευτεριά, την τιµή, την εθνική µας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. [...] Στον πόλεµο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι µας πρέπει να δώσουµε όλες µας τις δυνάµεις, δίχως επιφύλαξη. [...] Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα ‘ναι της Ελλάδας και του λαού της».
Εντάξει, έγραψε και άλλες επιστολές µετά ο αυτόχειρας µακαρίτης, το θέµα δεν είναι αυτό, το θέµα είναι ότι αποδεχόταν πως εκείνη την κρίσιµη στιγµή έπρεπε όλοι ανεπιφύλακτα να ταχθούν στο πλευρό της κυβέρνησης, και ας ήταν δικτατορία. Κατά το µικρό µέρος που µου αναλογεί στη σηµερινή προσπάθεια, δύο χρόνια τώρα αυτολογοκρίνοµαι, όσο µπορώ, γιατί η κατάσταση είναι τόσο έκτακτη όσο ήταν και το 1940 – και το χειρότερο που µπορεί να κάνεις σε τέτοιες περιστάσεις είναι να δηµιουργείς σε αυτούς που τη χειρίζονται πρόσθετες σκοτούρες µε τη γκρίνια σου. Συµβουλές να δώσω, κάντε αυτό, πείτε εκείνο, δεν είχα – ούτε στα χρηµατοοικονοµικά είµαι καλός ούτε στις διαπραγµατεύσεις. Ηξερα ποιος είναι ο στόχος όµως: να µη βρεθούµε έξω από την ευρωζώνη φτωχοί, ξοφληµένοι, γελοιοποιηµένοι, αποµονωµένοι, να τρώµε τις σάρκες µας και να ετοιµαζόµαστε για πολεµικές περιπέτειες – όπως έκανε η χούντα το 1974. Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτή δεν θα µπορούσαµε να υποστούµε. Οι Ευρωπαίοι µάς δίνουν µίαν ακόµη ευκαιρία να την αποφύγουµε, να µη γίνουµε οι παρίες της Ευρώπης. Ολες όσες µάς έχουν δώσει ως τώρα, από την εποχή του Καραµανλή του Μικρού ως τις 21 Ιουλίου, τις έχουµε απορρίψει. Περνούσαν µεν από τη Βουλή, αλλά τις απέρριπταν οι διαδηλώσεις και οι υπουργοί, όλοι οι υπουργοί, εκτός από µερικούς δακτυλοδεικτούµενους: ∆ιαµαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλος – αφότου ανέλαβε υπουργός Οικονοµικών. Οι αντιδράσεις ξεκίνησαν µε τρεις νεκρούς, της Μarfin, και κατέληξαν µε έναν άλλο την προπερασµένη Πέµπτη. Ενδιαµέσως έγιναν απανωτές γενικές απεργίες, εκατοντάδες επί µέρους απεργίες, απόπειρες να καταληφθεί η Βουλή, καταστράφηκαν καταστήµατα και τράπεζες, καταλήφθηκαν δηµόσια κτίρια, προπηλακίστηκαν πολιτικοί, έκλεισαν τα σύνορα της χώρας, δύο φορές την εβδοµάδα τουλάχιστον η Αθήνα ήταν χωρίς συγκοινωνίες.
Οταν τα ελληνόπουλα κοιμόντουσαν...
Θα συνεχίσουµε έτσι; Στο χέρι µας είναι, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός, που µας έστησε µιάµιση ώρα να τον περιµένουµε µπροστά στις τηλεοράσεις. Στο χέρι µας είναι και να προχωρήσουµε χωρίς βίαιες συγκρούσεις, µέσα από διαπραγµατεύσεις, υποχωρήσεις και συµβιβασµούς για το τι θα δώσει καθένας στην κοινή προσπάθεια – αλλά όταν ακούω το «όχι σε όλα» των κοµµάτων της αντιπολίτευσης µε πιάνει η απελπισία: είµαστε χαµένοι, τίποτα δεν γίνεται.

Γιατί έχουµε ακόµα δύσκολους µήνες µπροστά µας: η απόφαση για 50% µείωση του χρέους χωρίς χρεοκοπία είναι οριακή, οι τραπεζίτες εκβιάστηκαν να την αποδεχθούν «οικειοθελώς» και θα κάνουν ό,τι µπορούν για να ανακαλύψουν τον διάβολο στις λεπτοµέρειες. Αν τους βοηθήσουν µε το «όχι σε όλα» όσοι πάσχουν από «πολιτική και εθνική τύφλωση», όπως σωστά είπε ο Βενιζέλος, τότε ο διάολος τελικά θα µας πάρει και θα µας σηκώσει.

Και σκέφτοµαι όλους εκείνους τους σοφούς που έλεγαν από πέρυσι να απειλήσουµε µε χρεοκοπία τους δανειστές µας για να υποχωρήσουν – χρειάστηκε να τους απειλήσει όλη η ΕΕ, η Αµερική, το ∆ΝΤ, η ΕΚΤ• χρειάστηκε να αναλάβουν το µεγαλύτερο µέρος του χρέους µας οι χώρες της ΕΕ και να εγγυηθούν την αποπληρωµή του για να δεχθούν να χάσουν 100 δισεκατοµµύρια οι τραπεζίτες. Αλλά όλα αυτά θα τα πετύχαιναν ο Τσίπρας και ο Λαφαζάνης µόλις παρουσιάζονταν ζωσµένοι µε τα φισεκλίκια του Βελουχιώτη.

Θα είχαν κάθε δίκιο να εµφανιστούν έτσι και να διεκδικήσουν τα εθνικά δίκαια, γιατί το τι µας έχει συµβεί µου το εξήγησε εµπιστευτικά ο φίλος µου Ευγένιος Ευγενίδης, µε επιστολή µακροσκελή και άκρως απόρρητη, που πρέπει οπωσδήποτε να καταγραφεί στις σελίδες σου, ηµερολόγιό µου:

Οταν το ελληνόπουλο και η ελληνοπούλα, ντυµένα στα εθνικά χρώµατα, κοιµόντουσαν αθώα στο κρεβάτι τους και έξω, κάτω από το φως του φεγγαριού, έσκουζε ο γκιώνης, εµφανιζόταν στα δωµάτια των παιδιών η γιαγιά. Η τρυφερή γριούλα µε το τσεµπέρι, αθόρυβα, έβαζε µερικά λεφτά κάτω από τα παιδικά µαξιλάρια. Αυτό γινόταν παντού, για χρόνια. Σε κάθε οικογένεια. Τα παιδιά το πρωί έβρισκαν τα λεφτά και χαρούµενα ξόδευαν το χαρτζιλίκι της γιαγιάς. Ολα τα παιδιά, όλα τα λεφτά.

Και µια µέρα ήρθε η δραµατική αποκάλυψη: από ένα µοιραίο παιχνίδι της τύχης αποκαλύφθηκε ότι γιαγιά δεν υπήρχε. Ηταν ο Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, που ντυνόταν γιαγιά, µε το καροτσάκι του πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και κορόιδευε τα ελληνόπουλα ότι δήθεν τους έδινε χαρτζιλίκι, ενώ στην πραγµατικότητα αυτό ήταν δάνειο. Ετσι, κύριε, φθάσαµε ως εδώ. Πρόκειται για τη µεγαλύτερη συνωµοσία συλλογικής εξαπάτησης λαού στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Γερµανοί, κοµµουνιστές, CIA, εβραίοι και σιωνιστές, ακροδεξιοί, µασόνοι βρίσκονται στο σκοτεινό κέντρο που απεργάστηκε την καταστροφή του λαού µας. Γιατί µας ζηλεύουν, κύριε. Μας φθονούν. Για την ιστορία µας και τα επιτεύγµατά µας.
Η εκδίκηση είναι ελληνική
Θέλουν να πάρουν τη γη των προγόνων µας. Να υποδουλώσουν το αδούλωτο πνεύµα µας. Να κυριεύσουν τα ιστορικά λαµπρά πανεπιστήµιά µας και να εξαφανίσουν τη γνώση, τη µέθοδο, τη φιλοσοφική σκέψη, την ερευνητική πρωτοπορία. Να πάψουν οι πανεπιστηµιακοί µας να κατακλύζουν µε τις απαράµιλλες δηµοσιεύσεις τους εκδοτικούς οίκους. Σε κάθε χώρα, σε κάθε επιστήµη. Να χαθούν οι νέοι Πλήθωνες Γεµιστοί. Να δηωθούν οι ναοί. Να σκλαβωθεί το γένος. Να µας πάρουν την τεχνολογία µας και την τεχνογνωσία µας. Να κλέψουν το µοναδικό οικονοµικό, διοικητικό και πολεοδοµικό µας σύστηµα, που µας έφερε έως εδώ, σε αυτά τα ύψη, κοντά στη θέωση.

Να τα αρπάξουν όλα αυτά για να τα χρησιµοποιήσουν ώστε να γίνουν άνθρωποι. Αυτοί, ∆ιόδωρε, που, όταν εµείς φτιάχναµε Παρθενώνες, περπατούσαν στα τέσσερα και ζούσαν στα δέντρα. Οι βάρβαροι, οι ξένοι. Που συνεχίζουν το άθλιο παιχνίδι τους αδιάντροπα και εξακολουθούν να µας δανείζουν! Αλλά η πατρίδα θα αγωνιστεί µε υπερηφάνεια. Ολοι εµείς, όλοι µαζί µπορούµε. Θα πάµε στο ιστορικό µας νόµισµα. Από επιλογή µας. Επιλογή εθνικής αξιοπρέπειας για την τελική ιστορική µας δικαίωση.
Ενα πακέτο τσιγάρα, κύριε, θα κάνει 6.000 δραχµές.
Θα είµαστε όλοι εκατοµµυριούχοι. Θα κυκλοφορούµε µε τα ποδήλατά µας, όχι επειδή δεν θα έχουµε βενζίνη αλλά γιατί επιλέγουµε το παραπέρα βάθεµα και πλάτεµα του οικολογικού αγώνα, ένα νέο επίπεδο συνείδησης. Θα ζεσταινόµαστε µε τα ξύλα µας, όχι γιατί δεν θα έχουµε πετρέλαιο αλλά διότι είναι σταθερή επιλογή µας η αειφόρος ανάπτυξη. Θα χρησιµοποιούµε για γιατρικό τα άπειρα βότανα της ελληνικής µάνας φύσης, όχι γιατί δεν θα έχουµε φάρµακα αλλά γιατί επιλέγουµε τη φυσικότητα της οµοιοπαθητικής θεραπείας. Θα κλείσουµε τα σύνορά µας και θα σταµατήσουµε τον πακτωλό των εξαγωγών µας.
Θα ζήσουµε ανεξάρτητοι, υπερήφανοι στην ευλογηµένη χώρα µας, µακριά από όλους, στην ηρεµία και στην ησυχία µας. Ελιά, ψωµί, κρασί, σταφύλι, ψάρι. Το λέει και ο Ελύτης, αλλά πού να το ξέρετε εσείς, κύριε. Και εσύ, ∆ιόδωρε, µε τους όµοιούς σου δυτικόφιλους εξωµότες, να φύγετε και να πάτε να ζήσετε στις χώρες τους (θυµίζω στα τέσσερα και στα δέντρα, για να µην ξεχνιόµαστε).
Ετσι είναι• πάνω από όλα είναι η ανεξαρτησία, η λεβεντιά και η υπερηφάνεια, όπως λένε ο Σαµαράς και ο Καρατζαφέρης, όπως µας διδάσκει και η ένδοξη ιστορία µας, Κούγκι, Ζάλογγο, Αρκάδι – και τόσες άλλες αυτοκτονικές καταστάσεις που έχουµε εσωτερικεύσει.
Υπάρχει και το παράδειγµα του εθνικόφρονα Περικλή Γιαννόπουλου που προτίµησε, αντί κατακρήµνισης ή ανατίναξης, να προχωρήσει µε το άλογό του να τον καλύψει η θάλασσα.
Ολοι µαζί, µε τα άλογά µας, στεφανωµένοι αγριολούλουδα, εµπρός για το Καστελόριζο.
*ο Αντώνης Ματζάρης είναι πρώην Δήμαρχος Θερμαικού και σημερινός Πρόεδρος στο ΚΑΠΠΑ 2000.

Τα κόμματα, λοιπόν είναι αυτά που χωρίζουν και περισσότερο η κακή χρήση των κομμάτων.

τού Αντώνη Ματζάρη*

Γράφει ο Ελύτης: «Στις κοινωνικές τους σχέσεις, τις οικογενειακές, αλλά και τις επαγγελματικές, συμπεριφέρονται με μιαν ευθύτητα και μια ψυχική ευγένεια που μαρτυρούν κοιτάσματα χρυσού στο προγονικό τους υπέδαφος... Έτσι όμως κι εμπλακούν στα συνθήματα που τους προσφέρουν με τον δικό τους δόλιο τρόπο οι πολιτικές παρατάξεις, η καθαροσύνη αυτή χάνεται». (Ελύτης, «τα δημόσια και ιδιωτικά», εκδ. Ίκαρος, σελ. 21).
Τα κόμματα, λοιπόν είναι αυτά που χωρίζουν και περισσότερο η κακή χρήση των κομμάτων.
Και αυτό φαίνεται, μεταφορικώς, από το εξής «νόστιμο» γεγονός, που συνέβη τα χρόνια του «Διχασμού». Τότε, στον Εθνικό Διχασμό, γύρω στο 1915-16, όταν έρχονταν οι βενιζελικοί στα πράγματα, έστελναν τους βασιλικούς στην πλατεία Κλαυθμώνος και όταν έρχονταν οι βασιλικοί έστελναν τους βενιζελικούς.
Την περίοδο αυτή λοιπόν, στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ' ένα μουλάρι, σ' ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο. Στο δρόμο που επήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:
«Δεν μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; βενιζελικός ή βασιλικός;».
«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι...» σχολίασε ο style="display: inline;"> επιθεωρητής.
Ο αγωγιάτης όμως ήταν βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στον δάσκαλο την στιχομυθία. «Το και το δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».
Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά τον δάσκαλο για το ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
"Ας δούμε λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά", λέει ο επιθεωρητής.
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή, τον Σήφη, στον πίνακα και του είπε να γράψει την φράση:
"Ο επιθεωρητής είπε, (κόμμα) ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι (τελεία).''
Αφού το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:
"Ποιος είναι παιδί μου, γαϊδούρι;".
"Ο δάσκαλος", ψέλλισε ο μαθητής. "Και ποιος το είπε;". "Ο επιθεωρητής, κύριε". "Ωραία", είπε ο δάσκαλος; "σβήσε τώρα το κόμμα και βαλ' το αλλιώς".
''Ο επιθεωρητής, (κόμμα) είπε ο δάσκαλος, (κόμμα) είναι γαϊδούρι".
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος:
"Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;". "Ο επιθεωρητής", απαντά δειλά ο μαθητής. "Και ποιος το είπε;". "Ο δάσκαλος", απαντά ο μαθητής.
Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει: "Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα. Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε τον δάσκαλο".
*ο Αντώνης Ματζάρης είναι πρώην Δήμαρχος Θερμαικού και σημερινός Πρόεδρος στο ΚΑΠΠΑ 2000.

«Μαύρη» εργασία και «Μαύρα» χρήματα.

του Κυριάκου Στεφανίδη*

Κατά την συνεδρίαση της 17ης του Δ.Σ. του Δήμου Θερμαϊκού, κάποιοι επιχείρησαν να δώσουν διαφορετικές ερμηνείες στο τι είναι «μαύρη» εργασία, στην προσπάθειά τους να «θολώσουν τα νερά» για τις ευθύνες τους στη διάρκεια της θητείας τους. Οφείλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω: α) τι σημαίνει «μαύρη» εργασία και «μαύρα» χρήματα, δύο έννοιες που είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους και β) γιατί πρέπει όλοι μας να είμαστε αντίθετοι με τέτοιες πολιτικές – πρακτικές.
Αρχικά πρέπει να ξεχωρίσουμε ότι τα «μαύρα» χρήματα δεν είναι το ίδιο με τα βρώμικα χρήματα, τα οποία προέρχονται από παράνομες πηγές (ναρκωτικά, πορνεία, λαθρεμπόριο όπλων). «Μαύρα» χρήματα είναι εκείνα για τα οποία ο εισπράξας δεν εξέδωσε νόμιμη απόδειξη, άρα δεν καταγράφτηκε πουθενά. Αυτό σημαίνει ότι τα «μαύρα» χρήματα δεν θα συνυπολογιστούν στο συνολικό ετήσιο εισόδημά αυτού που τα εισπράττει, και φυσικά ουδέποτε θα φορολογηθεί με βάση αυτά. Άρα προκαλεί «μαύρη» τρύπα στα έσοδα του κράτους, ΑΡΑ ΖΗΜΙΑ Σ’ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.
Αντίστοιχα «μαύρα» χρήματα είναι και αυτά, για τα οποία αυτός που τα αποδίδει δεν εκδίδει νόμιμα παραστατικά, άρα δεν καταγράφεται πουθενά. Οι πηγές των μαύρων χρημάτων για ένα Νομικό Πρόσωπο (όπως είναι ο Δήμος ή οι Δημοτικές Επιχειρήσεις - που υποτίθεται ότι υπάρχει νομιμοφάνεια όπως πχ διπλογραφικό λογιστικό σύστημα), είναι τα πλαστά τιμολόγια (εικονικά ή υπερτιμημένα). Υπάρχει φυσικά και η περίπτωση, που ένα Νομικό Πρόσωπο ακολουθεί εξωλογιστικές πρακτικές (όπως αυτές που χρησιμοποιούν κάποιοι ψιλικατζήδες) και δίνουν επιλογές: «με ή χωρίς απόδειξη», οπότε τότε έχουμε ακόμα μια πηγή «μαύρων» χρημάτων, σε περίπτωση που ο καταναλωτής επιλέξει χωρίς απόδειξη, γιατί απλά, έχει μικρότερο κόστος γι’ αυτόν.
Η υιοθέτηση μια τέτοιας πολιτικής από οποιαδήποτε Διοίκηση του Δήμου είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ, γιατί δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει διαφάνεια. Το πόσα «μαύρα» χρήματα θα πιάσουν τόπο ή θα πάνε στην τσέπη άλλων, δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί. ΑΡΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ.
Όσον αφορά για τη "μαύρη" εργασία πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι η ανασφάλιστη εργασία, η οποία συνήθως συνοδεύεται με εξευτελιστικές συνθήκες για τους εργαζομένους. Οι εργαζόμενοι αυτοί εξαναγκάζονται (από τους εργοδότες που εκμεταλλεύονται την μεγάλη ζήτηση των ανέργων για εργασία) να εργάζονται σκληρά σε δύσκολες και επικίνδυνες εργασίες, με πενιχρή αποζημίωση, χωρίς προοπτικές ανέλιξης, και πάντα με τον φόβο της καταγγελίας απ’ οποιονδήποτε. Σε καμιά περίπτωση «μαύρη» εργασία δεν εννοείται η περίπτωση ανάθεσης έργου (όπως πολλοί αρέσκονται να λένε – για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα), όπου οι εργαζόμενοι εκδίδουν δελτίο παροχής υπηρεσιών (μπλοκάκι). Αυτό καλώς ή κακώς είναι καθ’ όλα νόμιμο και γίνεται σε ευρεία κλίμακα σε όλο το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Η «μαύρη» εργασία είναι μια μάστιγα για την κοινωνία μας. Η πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να είναι πολέμιοι αυτής της μορφής «δουλείας» και είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να την υιοθετούν για οποιοδήποτε λόγο.
*ο Κυριάκος Στεφανίδης είναι Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Θερμαικού.